در دار السلطنهء اصفهان منظور نظر تربيت نوّاب سكندر حشمت گشته بود ، قصيده‌اى در غايت فصاحت در منقبت حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه الصلاة و السلام در سلك « 1 » انشاء منتظم ساخته حسب الاشاره علّيه بمجلس درآمد . و در حضور ايلچيان مذكور ، قصيده را بسمع ادراك پادشاه شرفناك رسانيد و شهريار سخن رس ، بنفس اقدس متوّجه شده جواهر مضامين آن ابيات را به ميزان طبع اشرف سنجيد و چون نقود آن معانى را در ميزان سخندانى تمام وزن و كامل عيار يافت ، عنان جواد طبع جوّاد ، بصوب كشور جود و بخشش تافت و هم در آن مجلس اشاره فرمود كه بجايزهء آن شعر ، مولانا مشار اليه را در كفهء ميزان نهادند و زر رايج از خزانهء عامره آورده با او برابر كردند و بمولانا انعام فرمودند و ازين سبب محسود شعراى زمان ، بل غيرت انگيز سخنوران جهان گرديد . پس از آن ، موكب نصرت دليل ، بصوب دار الارشاد اردبيل در حركت آمده ساحت آن خطهء جنت راحت ، از غبار عبير آثار سپاه بهرام اقتدار رشك صحراى چين و تاتار گشت و در حين اشتغال بشرايط طواف حظيرهء ملك مطاف ، نوّاب ركن السلطنه فرهاد خان بشرف پاى بوس شهنشاه كامران سرافراز گرديده در ترفع شأن و تفوق مكان ، از جميع اكفا و اقران برگذشت . ذكر شمه‌اى از اوضاع خان احمد ، والى مملكت گيلان و بيان مجملى از مآل حال آن پادشاه عظيم الشأن در تاريخ شهر شوال سنهء خمس و ثمانين و تسعمائه كه خان احمد از پرتو انوار آفتاب التفات پادشاه سپهر مسند شاه سلطان محمد از حبس نجات يافته از مملكت فارس در ظل رايت فيروزى آيت بدار السلطنهء قزوين رسيد « 2 » و الطاف شاهانه و اعطاف خسروانه شامل حال خير مآلش گرديده نوبت ديگر بر سرير حكومت

--> ( 1 ) - م : على ابن ابى طالب در سلك . ( 2 ) - م : رسيدند .